kız kulesi

Çaldıgım hayatlar mıydı beni boyle bitap düşüren?...Yoksa çalınan hayatım mıydı?..Kendi ateşimle yanarken,denize atlamak ve orada çırpınmaktı hayat bir anlamda.Kendimi gördüğüm nokta tam bir kızkulesi şimdi...Kimse dokunmamış meğer ruhuma.nefesime...bir dua gibi hala ..kalbim ne kadar saf oysa....Gecelerin ayazında ve karanlığında bir mum değil binlerce ışık yaktıgım o yıllarda,güneşin batışının bile umrumuzda olmadığı zamanlardı...Kendi kabuğuma çekildiğimi ve sadece kendime önem verdiğimi şimdilerde daha iyi anlıyorum...Hatırladığım o yıllara dair sadece bir kaç soluk fotoğraf ve kendi kulemi oluşturacak kadar çok ''Bir Yığın Gözyaşı'' olmuş...KIZ KULESİYİM artık....Kendi suyuyla yıkanıp,rüzgarıyla savrulan..Arada bir uğranılıp hal hatır sorulan,geçmişi masallara konu olan..Artık ilk aşkın bile tadını alamazken,bir kızkulesi gibi ıssız ve yalnız olmak sanırım o kadar da can yakmayacak!!!...